De Overstap van Thomas van Bergen: ‘Ik ben uit de ratrace gestapt’

Van de Zuidas naar de Zeedijk, een bijzondere overstap. Hoe liep dat zo?
‘Vijf jaar geleden heb ik NV Zeedijk geholpen met de aankoop van vrijwel de gehele Oudebrugsteeg, tussen het Damrak en de Warmoesstraat. Een Monopolie-gevoel. Terwijl voorheen pandje voor pandje werd gekocht, ging het nu opeens om negen grote panden in één keer. De organisatie had toen behoefte aan iemand die de taal van het grootkapitaal sprak. Zo kwamen ze bij mij uit. Ik verzorgde het investeringsvoorstel en adviseerde over de balansfinanciering, zoals ik gewend was bij Capital Fit. Daarna heb ik contact gehouden met directeur Janny Alberts. Toen haar functie vrijkwam, ben ik gaan solliciteren.’

Wat doet NV Zeedijk precies?
‘Panden in de buurt opkopen en maatschappelijk bewust verhuren. Het komt voor dat die winkelpanden worden gebruikt voor ondermijning, witwassen dus. Maar ook een eenzijdig aanbod wil je tegengaan, zoals vijf stroopwafelzaakjes naast elkaar. Als gemeente kun je daar niet zoveel aan doen. Als in een bestemmingsplan staat dat ergens geen souvenirwinkel mag komen, verschijnt er een verkoper van badeendjes onder de noemer kunst. Het is dweilen met de kraan open. Alleen als je de panden bezit, kun je echt sturen op de invulling.’

Waarom heb je voor deze baan gekozen?
‘Ik ben bij Deloitte Real Estate en daarna bij Capital Fit best snel opgeklommen. Het aanbod om partner te worden lag klaar. Maar ik merkte dat mijn hart daar toch niet sneller van ging kloppen. Ik zocht meer maatschappelijke bezieling in mijn werk. Ook dat boek van Rutger Bregman, Morele ambitie, zette me aan het denken. Wilde ik altijd op de Zuidas blijven of mijn talenten ergens anders inzetten? Bij NV Zeedijk kan ik een bijdrage leveren aan de stad. Vastgoed is hier geen doel, maar een middel om de leefbaarheid te vergroten. Ik heb geen kinderen, ik heb ook de vrijheid om deze stap te zetten.’

Bedoel je daarmee dat je financieel een stapje terugzet?
‘Een flink stapje. Dat hoort erbij, een Zuidas-salaris zou bij zo’n organisatie natuurlijk niet te verantwoorden zijn. Mijn oude collega’s vroegen: is dat niet heftig? Maar je past gewoon je leven erop aan. Ik ben verhuisd van een groot appartement in Oud-Zuid naar een bescheidener woning. Ik ben echt uit de ratrace gestapt. Hier word ik gelukkiger van.’

Over je studie: je begon ooit met econometrie en bent toen overgestapt naar sociale geografie, waarom?
‘Econometrie bleek gortdroog. Vooral mijn vader vond het zonde dat ik sociale geografie en planologie ging studeren, maar ik zette door. Een superleuke studie. Erna heb ik nog Nyenrode gedaan. Vastgoed zat altijd al in mijn hoofd. Ik heb een fascinatie voor de ruimtelijke omgeving en voor hoe steden in elkaar zitten. Ook wat dat betreft ben ik hier op mijn plek.’

Met de fiets naar je werk?
’Zeker. Ik heb niet eens een auto meer. Dat was wel een groot ding hoor, dat ik mijn leaseauto moest inleveren. Waarschijnlijk koop ik nog wel eens een autootje, want mijn familie woont in Brabant. Zonder is dan toch lastig.’

Waarop ga je je de komende tijd richten?
‘Bij NV Zeedijk draait het heel sterk om maatwerk. Het huurrecht slim inzetten is het belangrijkste instrument. Tof, maar dat zorgt voor een enorme werkdruk. Er valt nog wel wat te automatiseren en financieel te optimaliseren, dat wordt mijn taak. Verder hebben we op dit moment geen ruimte om nieuw vastgoed te kopen. Dat komt doordat wij panden duur aankopen en vervolgens minder huur vragen, omdat we huurders willen die iets toevoegen, bijvoorbeeld een bakkerij, een koffiezaakje of vintagewinkel. Mijn plan is om een helderder onderscheid te maken tussen huurders die een maatschappelijke bijdrage leveren en huurkorting krijgen, en ondernemers of bewoners die wél wat meer huur kunnen betalen. Zo moet er ruimte komen voor de financiering van nieuwe aankopen.’

Gepubliceerd in PropertyNL Magazine nr. 3, 27 maart 2026