De brede welvaart is voor het derde achtereenvolgende jaar het hoogst in Hengelo, terwijl Maastricht de afgelopen tien jaar de grootste vooruitgang heeft geboekt. Dat blijkt uit de Atlas voor gemeenten 2026.
De Atlas voor gemeenten vergelijkt de vijftig grootste stedelijke gemeenten aan de hand van tientallen indicatoren en brengt voor veel daarvan ook de ontwikkeling door de tijd in beeld.
Armoede en veiligheid
Na Hengelo scoren Zwolle, Alphen aan den Rijn en Alkmaar het hoogst op brede welvaart, een maatstaf alles wat bijdraagt aan de kwaliteit van leven, zoals gezondheid, veiligheid, inkomen, werk, onderwijs, leefomgeving. De grote steden blijven achter. Amsterdam staat op de 42ste plaats, terwijl Den Haag en Rotterdam de onderste posities innemen. Onder meer armoede en veiligheid drukken de scores in de grote steden.
Lees ook: Kabinet steek 18 miljard in infrastructuur; Zuidasdok gaat op pauze
Maastricht is, net als vorig jaar, de grootste stijger op het gebied van brede welvaart. De verbetering hangt vooral samen met een toegenomen (ervaren) veiligheid en een hoger voorzieningenniveau.
Woonaantrekkelijkheid
In de woonaantrekkelijkheidsindex staat Amsterdam wél bovenaan. Amstelveen, Leiden en Utrecht volgen. De index brengt in kaart hoe aantrekkelijk mensen een gemeente vinden om in te wonen, op basis van onder meer bereikbaarheid, voorzieningen en veiligheid. Maastricht liet ook op dit onderdeel de grootste verbetering zien in de afgelopen tien jaar.
Over de grenzen
De Atlas voor gemeenten heeft dit jaar als thema 'verbinding over grenzen'. Atlas Research onderzocht daarvoor welke bijdrage het aanbod aan banen en voorzieningen in België en Duitsland levert aan de Nederlandse gemeenten. Daarbij is gekeken naar onder meer bereikbare banen, winkels, cultureel aanbod, attracties en parken.
Voor Heerlen, Maastricht, Venlo en Sittard-Geleen bevindt ongeveer twee derde van het bereikbare aanbod aan banen en woonplezier zich over de grens. Dat potentieel wordt echter niet volledig benut, met name op de arbeidsmarkt. Taalbarrières, de erkenning van diploma's, belastingregels en gebrekkige informatievoorziening belemmeren grensoverschrijdend werken.
