Column Jeppe de Boer: Harde Haagse ervaringen met onervarenheid

Het is hoog tijd voor een herwaardering van ervaring, vindt columnist Jeppe de Boer. Een goede belegger hoeft geen 70+ te zijn, maar ervaring is wel een positieve factor.

‘Ik zal van leeftijd geen punt maken in deze campagne. Ik ga niet, voor politieke doeleinden, de jeugd en onervarenheid van mijn tegenstander uitbuiten.’ Aan deze knappe politieke omkering van de oudere president Reagan moest ik regelmatig denken deze week. Eind jaren zestig had een gemiddeld tweede kamerlid nog zo’n acht jaar ervaring. De huidig generatie kamerleden heeft minder dan vier jaar op de teller. Ook de kabinetsploeg mist doorgewinterde zwaargewichten. Deze groep van relatieve novieten moet opereren in een buitengewoon ingewikkeld speelveld. Onze beide parlementen zijn extreem versnipperd en voor het eerst in meer dan honderd jaar hebben we een minderheidskabinet. Bij het schrijven van deze column weet ik niet of het kabinet standhoudt. Weinig Nederlanders lijken te geloven dat een nieuwe gang naar de stembus veel zal oplossen. Mij lijkt gebrek aan ervaring een belangrijke verklaring voor de huidige toestand. Als dat zo is, zou je nieuwe verkiezingen zo lang mogelijk willen uitstellen.

Tijdens een masterclass voor beginnende vastgoedbeleggers bracht ik het thema ervaring naar voren. Voor beleggers speelt ervaring ook een grote rol. Hierbij bestaat er een groot verschil tussen ervaring en ervaringen. Ons primaire brein heeft een grote voorkeur voor recente ervaringen. Strategieën die recent succesvol zijn geweest verdienen vaak de voorkeur. Veel aandelen zijn in tien jaar tijd meer dan twee keer over de kop gegaan. Geen wonder dat iedereen enthousiast is over aandelenbeleggen. Toch is ervaring vaak een betere raadgever dan ervaringen.

In 2000 kreeg ik een keiharde vuurdoop in New York. Als jonge aandelenanalist ging ik langs de deuren met mijn visie op Europese vastgoedaandelen. Vaak stond ik binnen vijftien minuten weer op straat. Het was het hoogtepunt van de dotcom bubble. Geen belegger had tijd voor ideeën die minder dan 40% per jaar zouden brengen. Met dank aan Sam werd mijn trip naar de VS toch nog een succes. Met zijn driedelig pak en vlinderdas had Sam het voorkomen van een emeritus professor. Sam en zijn collega’s geloofden in hun eigen aanpak. Zij keken niet naar het recente verleden, maar naar de fundamentele waarde van hun beleggingen. Voor hen was Europees vastgoed juist relatief aantrekkelijk. De jaren die volgden zouden een verloren decennium worden voor aandelenbeleggers. De New Yorkse club van 40% kwam ik nooit meer tegen, maar vastgoedbeleggers zoals Sam kregen heel goede jaren.

Net als Sam blijven veel Amerikaanse topbeleggers tot op hoge leeftijd actief. Warren Buffet is net gestopt op zijn 96e, maar Henry Kravis (82), Larry Fink (74) en Steve Schwartzman (79) zitten nog steeds in het zadel. Ook voor Kathie Wood (70) is een minder jaar geen aanleiding om zich terug te trekken. In de keiharde Amerikaanse beleggingswereld krijgt niemand iets cadeau. Blijkbaar wordt hun ervaring waardevol gevonden. Met al het leergeld dat ze door de jaren heen betaalden, hebben ze geen illusies, maar wel visies en overtuigingen. Als gemene deler zijn ze wars van kortetermijndenken. Ze kunnen jarenlang wachten op hun gelijk, maar staan open voor kritiek en blijven iedere dag bijleren. Een goede belegger hoeft natuurlijk geen 70+ te zijn, maar ervaring is wel een positieve factor.

Binnen de politiek speelt ervaring een veel grotere rol dan we willen geloven. De tien grootste landen wereldwijd worden geleid door 70+’ers. In onze ogen zijn dit meestal boeven. Toch is het gegeven is onmiskenbaar. Onze politici hoeven geen oude sluwe krokodillen te worden, maar routine, perspectief en wijsheid helpen om overeind te blijven. Niemand vertrouwt zijn geld toe aan een fondsmanager zonder ervaring. Waarom zouden we bij onze staatslieden daar dan niet aan hechten? Het is hoog tijd voor een herwaardering van ervaring.

Jeppe de Boer is managing partner bij Annexum